Menu Zamknij
header

Haluks, czyli tzw. paluch koślawy, to zwyrodnienie stopy, które objawia się obecnością charakterystycznego guza przy wewnętrznej krawędzi stopy, a także deformacją dużego palca (czasem również kilku palców). Haluksy leczy się poprzez stosowanie specjalistycznych wkładek ortopedycznych, ortez i podczas operacji. Pomocniczo wykorzystywana jest także rehabilitacja.

Haluksy to problem występujący częściej u kobiet. Do przyczyn rozwoju tego zwyrodnienia stóp zalicza się czynniki genetyczne, częste noszenie butów na wysokim obcasie, nadwaga, płaskostopie oraz stojący tryb życia.

Jak powstają haluksy? Otóż przeciążenie przedniej części stopy na skutek któregoś z tych czynników zwiększa ucisk na palucha i łuk poprzeczny stopy. To z kolei prowadzi do przeciążeń wewnętrznej krawędzi stopy, rozwoju charakterystycznego guza oraz deformacji palców. Towarzyszy temu ból, niekiedy naprawdę silny, a do powikłań zalicza się m.in. zapalenie wysiękowe kaletki oraz podwichnięcie stawu śródstopno-palcowego.

Metody leczenia haluksów zależą od stopnia zaawansowania choroby. Początkowo nieprawidłowe ułożenie stopy można korygować za pomocą specjalistycznych wkładek ortopedycznych oraz ortez. Odciążają one stawy, stabilizują palec oraz zatrzymują deformację. Zaawansowane haluksy leczy się operacyjnie – obecnie są to zabiegi mało inwazyjne, mikrochirurgiczne, nieobciążające dla pacjenta i niewymagające długotrwałego unieruchomienia. 

Rehabilitacja w leczeniu haluksów

Zarówno w leczeniu zachowawczym haluksów, jak i u pacjentów oczekujących na operację oraz już po jej wykonaniu pomocniczo stosuje się także rehabilitację.

  • Kinezyterapia – są to różnego rodzaju ćwiczenia, które mają za zadanie wzmacnianie struktur tworzących stopę, usprawnienie przewodnictwa nerwowego oraz hamowanie zmian degeneracyjnych. Może to być np. toczenie stopą piłeczki albo wykonywanie palcami u stóp ruchów podobnych do grania na pianinie.
  • Fizykoterapia – zastosowanie znajdują różne zabiegi fizykoterapeutyczne, w tym fala uderzeniowa, ultradźwięki, pole magnetyczne oaz krioterapia. Mają one działanie przeciwbólowe, hamują procesy zapalne oraz spowalniają rozwój zmian zwyrodnieniowych.
  • Kinesiotaping – jest to naklejanie na stopę specjalnych elastycznych taśm. Lekko unoszą one skóry do góry i poprawiają jej napięcie, co przyczynia się do poprawy krążenia krwi, zmniejsza odczuwanie przez pacjenta bólu oraz pomaga skorygować nieprawidłowe ustawienie palca.

W naszych placówkach KRIOSONIK pomagamy pacjentom borykającym się z haluksami w różnych stadiach, zawsze dobierają metody rehabilitacji do ich indywidualnych potrzeb. Zapraszamy do kontaktu!

Fizjoterapia uroginekologiczna – co to takiego?

Fizjoterapia uroginekologiczna jest jedną z najmniej rozpoznawalnych, ale niezwykle znaczącą odmianą leczenia zachowawczego i profilaktycznego dla mięśni, które w tym przypadku skupiają się wokół miednicy i kobiecego układu rozrodczego. Po okresie ciąży, przy problemach z nietrzymaniem moczu czy zaburzeniach związanych z bólami kręgosłupa i miednicy, mięśnie dna miednicy mogą być maksymalnie zmęczone i wymagać specjalistycznej pomocy, której istnienia wiele kobiet nie jest w ogóle świadomych. Na czym polega fizjoterapia uroginekologiczna i kiedy warto rozważyć wizytę u prowadzącego ją specjalisty?

Fizjoterapia mięśni dna miednicy – skuteczna pomoc nie tylko po ciąży

Ze względu na specyficzne ulokowanie mięśni odpowiadających za skuteczne trzymanie moczu, pracę kobiecych narządów rozrodczych czy wspomaganie prawidłowej postawy ciała, fizjoterapia uroginekologiczna nie należy do najpopularniejszych i często w ogóle nie pojawia się w ofercie gabinetów fizjoterapeutycznych. Dziś coraz częściej jednak zarówno kobiety, jak i fizjoterapeuci uświadamiają sobie znaczenie prawidłowej pracy mięśni dna miednicy, szczególnie wśród kobiet doświadczających dolegliwości związanych z układem moczowo-płciowym np. w okresie poporodowym. Samodzielne ćwiczenie mięśni kegla nie wystarczy, by pozbyć się większości problemów w tym rejonie. Co może zaoferować fizjoterapeuta? Przede wszystkim specjalistyczną diagnostykę pozwalającą sprawdzić stan mięśni i pracę, jaką wymagają do przywrócenia ich pełnej funkcjonalności. Podczas fizjoterapii uroginekologicznej można wykorzystywać nie tylko tradycyjne, manualne metody pracy nad mięśniami, ale także elektrostymulację czy samodzielną pracę pacjentki pomiędzy kolejnymi sesjami terapii w gabinecie.

Na czym polega fizjoterapia uroginekologiczna?

Ze względu na konieczność dotarcia do mocno ukrytych partii mięśni, fizjoterapia uroginekologiczna skupia się przede wszystkim na wykonywaniu różnego rodzaju ćwiczeń pod kontrolą fizjoterapeuty oraz stymulowaniu pracy mięśni z pomocą elektrostymulacji. Wszystkie zabiegi mają tu na celu przywrócić sprawność mięśni w okolicach miednicy mniejszej, dlatego też są stosowane zamiennie i częściowo wykonywane profilaktycznie także poza gabinetem, przygotowując pacjentkę do kolejnego spotkania z fizjoterapeutą. Wśród najważniejszych metod wykorzystywanych przy fizjoterapii uroginekologicznej wyróżnić należy:
  • Ćwiczenia mięśni Kegla, wykonywane głównie przez pacjentkę pomiędzy kolejnymi sesjami z terapeutą i skuteczne przede wszystkim w walce z problemami z nietrzymaniem moczu. Ćwiczyć można wszędzie, świadomie zaciskając mięśnie miednicy tak, jak przy próbie powstrzymania strumienia moczu. Dobrym pomysłem jest wykorzystanie ćwiczenia podczas pobytu w toalecie – fizjoterapeuci zalecają wykonywanie go nawet 3 razy dziennie, po 10 zaciśnięć i rozluźnień mięśni w każdej serii.
  • Ćwiczenia z ciężarkami to równie skuteczny sposób domowego treningu mięśni dna miednicy. Dobrane odpowiednio pod kątem wagi ciężarki umieszczane są dopochwowo, gdzie mięśnie miednicy będą próbowały utrzymać je poprzez zaciskanie się wokół ciężarka. Celem jest tu dojście do możliwości utrzymania ich wewnątrz przez 15-20 minut podczas codziennych czynności, w tym także chodzenia.
  • Elektrostymulacja jest często jednym z głównych punktów skupienia podczas dalszych wizyt w gabinecie fizjoterapeuty i polega w dużej mierze na pobudzaniu za pomocą delikatnych impulsów prądu działania nerwów w obrębie mięśni miednicy. Podczas elektrostymulacji wywoływany jest skurcz zwieracza zewnętrznego cewki moczowej, co powoduje jej zaciśnięcie i wzrost ciśnienia wewnątrz cewkowego oraz skurcz dźwigaczy odbytu – w przeciwieństwie do poprzednich technik, tu pracują wszystkie mięśnie dna miednicy.

Kiedy warto wybrać się do fizjoterapeuty?

Mięśnie miednicy, choć w dużym stopniu niezauważalne, pracują właściwie przez całą dobę i warto zwrócić się o pomoc dla nich jak tylko zauważymy pierwsze oznaki problemów z ich prawidłowym funkcjonowaniem. Fizjoterapeuci specjalizujący się w uroginekologii i pracy z mięśniami miednicy podkreślają, że dłuższe zwlekanie z wizytą w gabinecie może skutkować trudniejszym procesem odzyskania sprawności mięśni miednicy, a często nawet koniecznością operacji. Leczenie profilaktyczne jest bardzo ważne w przypadku mięśni dna miednicy, bo choć problemy z nimi przypisuje się najczęściej kobietom po ciąży, w rzeczywistości nie są one zależne od wieku i odpowiadają nie tylko za prawidłowe trzymanie moczu. Do fizjoterapeuty zgłaszają się nawet kobiety, które chcą poprawić swoje zadowolenie z życia seksualnego, usprawnić pracę bioder czy poprawić postawę i sprawność całego kręgosłupa, którego pion utrzymuje się przecież także w obrębie miednicy.