Menu Zamknij
header

Zgodnie z obowiązującymi w Polsce przepisami, każdy ubezpieczony pacjent ma prawo do rehabilitacji finansowanej przez NFZ. Skierowanie na rehabilitację może wystawić każdy lekarz ubezpieczenia zdrowotnego i to on decyduje o wyborze właściwej formy rehabilitacji.

Rehabilitacja jest ważnym elementem leczenia zarówno osób chorych przewlekle, jak i pacjentów, którym np. przytrafiła się kontuzja, nagły uraz albo wypadek. Skierowanie na rehabilitację finansowaną przez NFZ może wystawić każdy lekarz ubezpieczenia zdrowotnego i to właśnie on decyduje, jaka forma rehabilitacji będzie właściwa.

W zależności od stanu zdrowia pacjenta, rehabilitacja może być przeprowadzana:

  • ambulatoryjnie – czyli wykonywana w przychodni, przeznaczona dla pacjentów poruszających się samodzielnie (NFZ finansuje wówczas do pięciu zabiegów dziennie w 10-dniowym cyklu terapeutycznym),
  • w warunkach domowych – dla pacjentów, którzy ze względu na stan zdrowia albo niepełnosprawność nie są w stanie poruszać się samodzielnie i docierać do przychodni na zabiegi (do 80 dni zabiegowych w roku kalendarzowym, w trakcie których może być wykonywanych do pięciu zabiegów dziennie),
  • w ośrodku lub na oddziale dziennym – dla pacjentów, których stan zdrowia nie pozwala na rehabilitację ambulatoryjną, ale również nie wymaga całodobowego nadzoru (od 15 do 30 dni zabiegowych, w czasie których wykonywanych jest średnio pięć zabiegów dziennie,
  • stacjonarnie – przeznaczona dla pacjentów, którzy ze względu na kontynuację leczenia wymagają kompleksowych czynności rehabilitacyjnych oraz całodobowej opieki pielęgniarskiej, może mieć np. charakter neurologiczny, kardiologiczny albo pulmonologiczny, trwa z wyjątkami do 6 tygodni (może zostać przedłużona).

Koniecznie zarejestruj skierowanie!

Po otrzymaniu skierowania na rehabilitację należy znaleźć placówkę, która posiada podpisaną umowę z NFZ-em na świadczenie takich usług i – co bardzo ważne – zarejestrować w niej skierowanie w ciągu 30 dni od daty wystawienia. Następnie pozostaje już tylko czekać na ustalony termin wizyty.

Warto pamiętać, że na skierowaniach z zakresu rehabilitacji leczniczej nie ma wyszczególnionych konkretnych zabiegów. O tym, jakie procedury i zabiegi będą wykonywane, decyduje fizjoterapeuta podczas pierwszego spotkania z pacjentem – w oparciu o istniejącą dokumentacją medyczną, wyniki badań, wywiad i diagnostykę funkcjonalną.

W placówkach KRIOSONIK realizujemy świadczenia rehabilitacji na NFZ, zarówno ambulatoryjnej, jak i domowej. Jeśli Ty lub bliska Ci osoba potrzebujecie takiej pomocy, zachęcamy do kontaktu!

Jak prowadzić terapie skoliozy u dzieci?

Skolioza, czyli boczne skrzywienie kręgosłupa, objawia się nieprawidłowym wygięciem linii kręgosłupa, wymuszającym nieprawidłową postawę i napięcie mięśniowe, prowadząc do postępującej deformacji trzonów kręgowych. Skolioza najczęściej ujawnia się u dzieci w okolicach dziesiątego roku życia, może być jednak diagnozowana wcześniej, nawet już w łonie matki.

Rodzaje skoliozy u dzieci

Rodzaj terapii skoliozy będzie różnił się w zależności od jej typu oraz pochodzenia. Najczęściej występuje młodzieżowa skolioza idiopatyczna, której przyczyna powstania jest nieznana. Ten typ skoliozy charakteryzuje się widocznym skrzywieniem bocznym, zazwyczaj w odcinku piersiowym kręgosłupa, kształcie „C” lub „S”. Szacuje się, że większość przypadków diagnozy idiopatycznej diagnozuje się 10 a 12 rokiem życia dziecka.

Istnieją także rodzaje skoliozy, które są wrodzone lub wynikają z rozwoju innego schorzenia. Do tej grupy należą skolioza nerwowo-mięśniowa, występująca u dzieci z chorobami nerwowo-mięśniowymi takimi jak porażenie mózgowe, rozszczep kręgosłupa albo dystrofia mięśniowa. Wrodzona skolioza może być też powiązana ze zniekształceniem kręgów.

Jakie terapie skoliozy u dzieci? Metody nieoperacyjne leczenia skoliozy

Większość przypadków skoliozy u dzieci da się leczyć nieoperacyjnie, za pomocą fizykoterapii, ortez lub gorsetu gipsowego.

W przypadku niewielkiego skrzywienia kręgosłupa, fizykoterapia pomaga wzmocnić mięśnie pleców dziecka oraz poprawić jego postawę i poczucie równowagi. Wczesna fizjoterapia pozwala na uniknięcie bólu i zwyrodnień kręgosłupa w przyszłości.

Jeśli skolioza jest umiarkowana lub ciężka i istnieje prawdopodobieństwo jej pogłębienia, lekarz może zalecić noszenie zdejmowanej ortezy pleców, zapobiegającej pogorszeniu się skoliozy. Jeśli jednak skrzywienie kręgosłupa zdiagnozuje się u niemowląt i małych dzieci, częściej stosuje się specjalny, oddychający gips otaczający tułów, który tymczasowo wzmacnia kręgosłup i nie dopuszcza do dalszego rozwoju deformacji.

Warto wspomnieć, że skolioza może być przyczyną powstania stanu zapalnego oraz bólu kręgosłupa. W takim przypadku stosuje się sterydowe zastrzyki zewnątrzoponowe. Wykonywać je może jedynie specjalista, tak wiec ten sposób leczenia wiąże się z regularnymi wizytami w gabinecie. Przed zrobieniem zastrzyku lekarz znieczula dziecko, a następnie umieszcza igłę w przestrzeni zewnątrzoponowej w kręgosłupie. Zastrzyk nie działa od razu, jednak przynosi ulgę w ciągu kilku dni, ułatwiając dziecku normalne funkcjonowanie.

Chirurgiczne leczenie skoliozy

Gdy prowadzenie terapii niechirurgicznych nie daje efektów, może być konieczna operacja leczenia skoliozy. Wykonuje je się w znieczuleniu ogólnym, a po wyjściu ze szpitala dziecko najprawdopodobniej będzie musiało uczęszczać na fizykoterapię. Dokładne procedury związane z zabiegiem chirurgicznym różnią się w zależności od rodzaju i stopnia pogłębienia skoliozy.

Operacje skoliozy bez usztywnienia kręgosłupa wykonuje się w Polsce od 2019 roku. Podczas procedury chirurdzy uzyskują dostęp do kręgosłupa przez kilka małych nacięć zamiast jednego większego, którego używało się w starszych metodach operacji skoliozy. Następnie przyczepia się specjalną nić do kilku kręgów i mocno ją naciąga. Napięcie z uwięzi prostuje kręgosłup. Takie podejście może zapobiec późniejszej operacji usztywnienia kręgosłupa.

W Polsce częściej jednak stosuje się leczenie chirurgiczne polegające na korekcie skrzywienia za pomocą śrub, prętów i implantów. Tego typu operacje są bardziej inwazyjne – wymagają odseparowania mięśni od kręgosłupa (dojście tylne) lub usunięcie jednego żebra (dojście przednie). Prócz usztywnienia kręgosłupa koniecznie jest też częściowe usunięcie tkanki kości i stawów, aby kręgi mogły się ponowne zrosnąć w nowej, prawidłowej pozycji.