14 stycznia, 2026

Reumatoidalne zapalenie stawów (RZS) to przewlekła choroba autoimmunologiczna, która prowadzi do postępującego uszkodzenia stawów, bólu i ograniczenia sprawności ruchowej. Choć leczenie farmakologiczne odgrywa bardzo ważną rolę w kontrolowaniu stanu zapalnego, współpraca z fizjoterapeutą jest jednym z kluczowych elementów skutecznej terapii RZS. Odpowiednio dobrana fizjoterapia pozwala nie tylko zmniejszyć dolegliwości, ale także spowolnić rozwój choroby i poprawić jakość życia pacjenta.

Czym jest reumatoidalne zapalenie stawów (RZS)?

RZS to przewlekła choroba zapalna, która najczęściej dotyka drobnych stawów rąk i stóp, ale może obejmować również kolana, barki, biodra czy kręgosłup. Charakterystyczne objawy to:

poranna sztywność stawów,
ból i obrzęk,
ograniczenie ruchomości,
uczucie zmęczenia,
postępujące deformacje stawów.

Choroba ma przebieg falujący – okresy zaostrzeń przeplatają się z remisją, dlatego leczenie musi być elastyczne i kompleksowe.

Dlaczego sama farmakoterapia to za mało?

Leki stosowane w RZS zmniejszają stan zapalny i spowalniają procesy destrukcyjne, jednak nie przywracają prawidłowej funkcji stawów i mięśni. Bez odpowiedniego ruchu i terapii fizycznej dochodzi do:

osłabienia mięśni,
utraty zakresu ruchu,
pogłębiania sztywności stawów,
zaburzeń postawy,
zwiększonego ryzyka niepełnosprawności.

Dlatego fizjoterapia jest niezbędnym uzupełnieniem leczenia farmakologicznego.

Rola fizjoterapeuty w leczeniu RZS

🔹 1. Indywidualna ocena funkcjonalna

Fizjoterapeuta ocenia:

zakres ruchu w stawach,
siłę mięśni,
poziom bólu,
obecność obrzęków,
sposób poruszania się i wykonywania codziennych czynności.

Na tej podstawie tworzy indywidualny plan terapii, dostosowany do aktualnego stadium choroby.

🔹 2. Redukcja bólu i sztywności

W zależności od fazy RZS fizjoterapia może obejmować:

delikatne mobilizacje stawów,
terapię tkanek miękkich,
ćwiczenia rozciągające,
techniki przeciwbólowe (np. kinesiotaping).

Regularna terapia pomaga zmniejszyć poranną sztywność i poprawić komfort ruchu.

🔹 3. Utrzymanie i poprawa zakresu ruchu

Bez ruchu stawy szybko tracą elastyczność. Fizjoterapeuta dobiera bezpieczne ćwiczenia, które:

zapobiegają przykurczom,
utrzymują funkcję stawów,
poprawiają płynność ruchu.

To kluczowe dla zachowania samodzielności pacjenta.

4. Wzmacnianie mięśni i stabilizacja stawów

Silne mięśnie odciążają chore stawy. Fizjoterapia w RZS skupia się na:

wzmacnianiu mięśni okołostawowych,
poprawie stabilizacji,
nauce prawidłowych wzorców ruchowych.

Dzięki temu zmniejsza się ryzyko przeciążeń i dalszych uszkodzeń.

5. Edukacja pacjenta

Współpraca z fizjoterapeutą to także nauka:

bezpiecznego wykonywania codziennych czynności,
ergonomii pracy i odpoczynku,
planowania aktywności w okresach remisji i zaostrzeń,
właściwego doboru ćwiczeń do aktualnego stanu zdrowia.

Edukacja jest jednym z najważniejszych elementów skutecznego leczenia RZS.

Fizjoterapia w okresie remisji i zaostrzeń

Fizjoterapia w RZS jest dynamiczna i zmienia się wraz z przebiegiem choroby:

w okresie zaostrzenia – terapia jest delikatna, skupiona na zmniejszeniu bólu i obrzęku,
w okresie remisji – intensywniejsze ćwiczenia wzmacniające i poprawiające sprawność.

Stała współpraca z fizjoterapeutą pozwala odpowiednio reagować na zmiany w przebiegu choroby.

Korzyści płynące ze współpracy z fizjoterapeutą w RZS

Regularna fizjoterapia pozwala:

zmniejszyć ból i sztywność stawów,
poprawić sprawność ruchową,
spowolnić postęp choroby,
zmniejszyć ryzyko deformacji,
poprawić jakość życia i samodzielność,
zwiększyć świadomość własnego ciała i możliwości.

Reumatoidalne zapalenie stawów to choroba wymagająca kompleksowego podejścia. Farmakoterapia kontroluje stan zapalny, ale to fizjoterapia pozwala zachować sprawność, ruchomość i niezależność. Regularna współpraca z fizjoterapeutą jest kluczowa, aby skutecznie zarządzać chorobą, reagować na jej zmienny przebieg i poprawić codzienne funkcjonowanie.

Jeśli chorujesz na RZS – fizjoterapia nie jest dodatkiem do leczenia. Jest jego fundamentem.

Pierwsza pomoc przy złamaniu ręki

Złamanie ręki to jeden z najczęściej występujących urazów w obrębie kończyny górnej, który może przytrafić się każdemu, bez względu na wiek i w przeróżnych sytuacjach. Właśnie z tego powodu warto wiedzieć, jak powinna wyglądać pierwsza pomoc przy złamaniu ręki, by móc prawidłowo reagować jeśli będziemy świadkami takiej sytuacji.

Mówiąc najprościej – złamanie to przerwanie ciągłości tkanki kostnej w wyniku urazu. Złamaniu mogą ulec wszystkie kości, ale najczęściej przytrafia się to kościom długim, czyli kości udowej, piszczelowej oraz strzałkowej w obrębie kończyny dolnej oraz kości promieniowej, ramiennej i łokciowej w obrębie kończyny górnej.

Złamanie ręki może przytrafić się każdemu, bez względu na wiek i w różnych sytuacjach. Bywa, że jest to skutek wypadku komunikacyjnego, zimą – poślizgnięcia się na lodzie i niefortunnego upadku na chodnik, latem – urazów podczas uprawiania sportu, wypadków na rowerze itp. Gdy się przewracamy w jakiejkolwiek sytuacji, odruchowo próbujemy hamować siłę upadku rękoma, staramy się na nich podeprzeć i stąd właśnie bierze się wiele przypadków złamania ręki.

Warto więc wiedzieć, jak powinna wyglądać pierwsza pomoc przy złamaniu ręki, tak aby móc prawidłowo reagować jeśli będziemy świadkami takiej sytuacji.

Pierwsza pomoc przy złamaniu ręki – najważniejsze zasady

Oto kilka najważniejszych zasad udzielania pierwszej pomocy pacjentom z podejrzeniem złamania ręki.

W pierwszej kolejności należy upewnić się, czy u osoby poszkodowanej nie doszło do innych uszkodzeń ciała – czy nie ma rozbitej głowy, nie krwawi, nie ma wybitych zębów itp. Następnie należy ułożyć/posadzić ją w bezpiecznej pozycji.
W miejscu domniemanego złamania nie wolno wykonywać żadnych ruchów, nie wolno naginać ręki, sprawdzać czy na pewno jest złamana itp. Grozi to dodatkowym uszkodzeniem zarówno kości, jak i okolicznych tkanek.
Jeśli doszło do otwartego złamania (z tkanek miękkich wystają fragmenty kości), należy zabezpieczyć je przed zabrudzeniem. Najlepsza jest do tego jałowa gaza, ale przy braku dostępu do takich materiałów można użyć czystej, wyjętej z opakowania chusteczki higienicznej.
Miejsce potencjalnego złamania należy unieruchomić – w przypadku ręki najbezpieczniej i najskuteczniej jest założyć temblak lub chustę i zawiązać ją na szyi poszkodowanego. Jeśli nie ma dostępu do takich materiałów, do momentu przyjazdu pogotowia lub dotarcia na SOR sprawdzi się nawet szalik czy apaszka.
Nie wolno podawać osobie poszkodowanej jedzenia ani picia. Może to spowodować utrudnienia przy konieczności zastosowania ewentualnego znieczulenia ogólnego, np. podczas operacji nastawiania i zespalania kości.

Czas zrastania się złamania ręki zależy od rodzaju i stopnia urazu, wieku pacjenta i różnych innych czynników. Z reguły kończyna jest unieruchomiona przez 4-8 tygodni, a po zdjęciu ortezy (opatrunki gipsowe stosuje się coraz rzadziej, w bardzo poważnych, skomplikowanych przypadkach) rozpoczyna się rehabilitacja, której celem jest przywrócenie kończynie pełnej sprawności.

Kompleksową, dopasowaną do potrzeb rehabilitację pacjentów po złamaniach ręki oferujemy oczywiście w placówkach KRIOSONIK. Jeśli Ty lub bliska Ci osoba potrzebujecie takiej pomocy, zachęcamy do kontaktu.