Menu Zamknij
header

Dyskopatia lędźwiowa to choroba degeneracyjna krążków międzykręgowych, zwanych potocznie dyskami, na odcinku lędźwiowym kręgosłupa. Jej głównym objawem jest ból w dolnej części kręgosłupa. Co ważne, dyskopatia lędźwiowa wcale nie dotyczy wyłącznie osób starszych – coraz częściej borykają się z nią 30- i 40-latkowie.

Krążki międzykręgowe to elementy anatomiczne kręgosłupa, znajdujące się między kręgami. Umożliwiają one prawidłowy ruch kręgów i amortyzują przeciążenia działające na kręgosłup. Krążki międzykręgowe są zbudowane z położonego centralnie jądra miażdżystego oraz otaczającego go pierścienia włóknistego.

Na skutek wielu czynników – procesów starzenia, codziennych obciążeń, siedzącego trybu życia, niedoboru aktywności fizycznej oraz różnych niekorzystnych nawyków – u niektórych osób dochodzi do procesów degeneracyjnych krążków międzykręgowych. Jądro miażdżyste traci wodę, a pierścień włóknisty – niezbędną elastyczność. Jeśli zwyrodnienie dotyczy krążków międzykręgowych znajdujących się między kręgami lędźwiowego odcinka kręgosłupa, mamy do czynienia z dyskopatią lędźwiową.

Dyskopatia lędźwiowa – objawy

Dyskopatia lędźwiowa w pierwszej chwili bywa kojarzona jako choroba osób starszych, będąca efektem nieuchronnych procesów starzenia, ale coraz częściej diagnozuje się ją u pacjentów młodszych, nawet 30- i 40-letnich, którzy dużo siedzą, mają nadwagę i nie są aktywni fizycznie.

Wśród głównych objawów dyskopatii lędźwiowej znajdują się:

  • ból w dolnym odcinku kręgosłupa – może mieć charakter ostry, nagły i kłujący (wypadnięcie dysku) lub przewlekły, promieniujący przez pośladek aż do nogi (rwa kulszowa),
  • zaburzenia czucia – mrowienie i drętwienie kręgosłupa oraz kończyny dolnej,
  • napięcie i skurcze mięśni okołokręgosłupowych,
  • w zaawansowanych przypadkach – problemy z trzymaniem moczu i/lub stolca.

Dyskopatia lędźwiowa – diagnostyka i leczenie

Diagnostyką dyskopatii lędźwiowej zajmuje się ortopeda. Lekarz przeprowadza z pacjentem wywiad oraz wykonuje proste badania palpacyjne i czynnościowe. Do postawienia diagnozy konieczne są jednak badania obrazowe, najczęściej tomografia komputerowa lub rezonans magnetyczny kręgosłupa.

Leczenie dyskopatii lędźwiowej przyjmuje różną postać, zależnie m.in. od stopnia zaawansowania problemu. Szeroko rozpowszechniona jest farmakoterapia, głównie w postaci stosowanych miejscowo maści i żeli o działaniu przeciwzapalnym oraz przeciwbólowym, a także iniekcji okołostawowych. Bardzo ważnym elementem terapii jest także rehabilitacja – różnego rodzaju ćwiczenia mające na celu wzmocnienie mięśni kręgosłupa oraz poprawę ukrwienia okolicznych tkanek, masaże tkanek głębokich, kinesiotaping, a także szeroki zakres zabiegów fizykoterapii (krioterapia, laseroterapia, ultradźwięki). Jeśli leczenie zachowawcze nie przynosi oczekiwanych efektów, a dolegliwości się pogłębiają, przeprowadzona może zostać operacja.

Z dopasowanych do potrzeb planów rehabilitacji dla pacjentów z dyskopatią lędźwiową – zarówno w ramach leczenia zachowawczego, jak i po operacjach w obrębie kręgosłupa – skorzystać można w placówkach KRIOSONIK. Zapewniamy opiekę doświadczonych specjalistów i indywidualne podejście do każdego pacjenta. Zapraszamy!

Pierwsza pomoc przy złamaniu ręki

Złamanie ręki to jeden z najczęściej występujących urazów w obrębie kończyny górnej, który może przytrafić się każdemu, bez względu na wiek i w przeróżnych sytuacjach. Właśnie z tego powodu warto wiedzieć, jak powinna wyglądać pierwsza pomoc przy złamaniu ręki, by móc prawidłowo reagować jeśli będziemy świadkami takiej sytuacji.

Mówiąc najprościej – złamanie to przerwanie ciągłości tkanki kostnej w wyniku urazu. Złamaniu mogą ulec wszystkie kości, ale najczęściej przytrafia się to kościom długim, czyli kości udowej, piszczelowej oraz strzałkowej w obrębie kończyny dolnej oraz kości promieniowej, ramiennej i łokciowej w obrębie kończyny górnej.

Złamanie ręki może przytrafić się każdemu, bez względu na wiek i w różnych sytuacjach. Bywa, że jest to skutek wypadku komunikacyjnego, zimą – poślizgnięcia się na lodzie i niefortunnego upadku na chodnik, latem – urazów podczas uprawiania sportu, wypadków na rowerze itp. Gdy się przewracamy w jakiejkolwiek sytuacji, odruchowo próbujemy hamować siłę upadku rękoma, staramy się na nich podeprzeć i stąd właśnie bierze się wiele przypadków złamania ręki.

Warto więc wiedzieć, jak powinna wyglądać pierwsza pomoc przy złamaniu ręki, tak aby móc prawidłowo reagować jeśli będziemy świadkami takiej sytuacji.

Pierwsza pomoc przy złamaniu ręki – najważniejsze zasady

Oto kilka najważniejszych zasad udzielania pierwszej pomocy pacjentom z podejrzeniem złamania ręki.

  1. W pierwszej kolejności należy upewnić się, czy u osoby poszkodowanej nie doszło do innych uszkodzeń ciała – czy nie ma rozbitej głowy, nie krwawi, nie ma wybitych zębów itp. Następnie należy ułożyć/posadzić ją w bezpiecznej pozycji.
  2. W miejscu domniemanego złamania nie wolno wykonywać żadnych ruchów, nie wolno naginać ręki, sprawdzać czy na pewno jest złamana itp. Grozi to dodatkowym uszkodzeniem zarówno kości, jak i okolicznych tkanek.
  3. Jeśli doszło do otwartego złamania (z tkanek miękkich wystają fragmenty kości), należy zabezpieczyć je przed zabrudzeniem. Najlepsza jest do tego jałowa gaza, ale przy braku dostępu do takich materiałów można użyć czystej, wyjętej z opakowania chusteczki higienicznej.
  4. Miejsce potencjalnego złamania należy unieruchomić – w przypadku ręki najbezpieczniej i najskuteczniej jest założyć temblak lub chustę i zawiązać ją na szyi poszkodowanego. Jeśli nie ma dostępu do takich materiałów, do momentu przyjazdu pogotowia lub dotarcia na SOR sprawdzi się nawet szalik czy apaszka.
  5. Nie wolno podawać osobie poszkodowanej jedzenia ani picia. Może to spowodować utrudnienia przy konieczności zastosowania ewentualnego znieczulenia ogólnego, np. podczas operacji nastawiania i zespalania kości.

Czas zrastania się złamania ręki zależy od rodzaju i stopnia urazu, wieku pacjenta i różnych innych czynników. Z reguły kończyna jest unieruchomiona przez 4-8 tygodni, a po zdjęciu ortezy (opatrunki gipsowe stosuje się coraz rzadziej, w bardzo poważnych, skomplikowanych przypadkach) rozpoczyna się rehabilitacja, której celem jest przywrócenie kończynie pełnej sprawności.

Kompleksową, dopasowaną do potrzeb rehabilitację pacjentów po złamaniach ręki oferujemy oczywiście w placówkach KRIOSONIK. Jeśli Ty lub bliska Ci osoba potrzebujecie takiej pomocy, zachęcamy do kontaktu.