14 stycznia, 2026

Reumatoidalne zapalenie stawów (RZS) to przewlekła choroba autoimmunologiczna, która prowadzi do postępującego uszkodzenia stawów, bólu i ograniczenia sprawności ruchowej. Choć leczenie farmakologiczne odgrywa bardzo ważną rolę w kontrolowaniu stanu zapalnego, współpraca z fizjoterapeutą jest jednym z kluczowych elementów skutecznej terapii RZS. Odpowiednio dobrana fizjoterapia pozwala nie tylko zmniejszyć dolegliwości, ale także spowolnić rozwój choroby i poprawić jakość życia pacjenta.

Czym jest reumatoidalne zapalenie stawów (RZS)?

RZS to przewlekła choroba zapalna, która najczęściej dotyka drobnych stawów rąk i stóp, ale może obejmować również kolana, barki, biodra czy kręgosłup. Charakterystyczne objawy to:

poranna sztywność stawów,
ból i obrzęk,
ograniczenie ruchomości,
uczucie zmęczenia,
postępujące deformacje stawów.

Choroba ma przebieg falujący – okresy zaostrzeń przeplatają się z remisją, dlatego leczenie musi być elastyczne i kompleksowe.

Dlaczego sama farmakoterapia to za mało?

Leki stosowane w RZS zmniejszają stan zapalny i spowalniają procesy destrukcyjne, jednak nie przywracają prawidłowej funkcji stawów i mięśni. Bez odpowiedniego ruchu i terapii fizycznej dochodzi do:

osłabienia mięśni,
utraty zakresu ruchu,
pogłębiania sztywności stawów,
zaburzeń postawy,
zwiększonego ryzyka niepełnosprawności.

Dlatego fizjoterapia jest niezbędnym uzupełnieniem leczenia farmakologicznego.

Rola fizjoterapeuty w leczeniu RZS

🔹 1. Indywidualna ocena funkcjonalna

Fizjoterapeuta ocenia:

zakres ruchu w stawach,
siłę mięśni,
poziom bólu,
obecność obrzęków,
sposób poruszania się i wykonywania codziennych czynności.

Na tej podstawie tworzy indywidualny plan terapii, dostosowany do aktualnego stadium choroby.

🔹 2. Redukcja bólu i sztywności

W zależności od fazy RZS fizjoterapia może obejmować:

delikatne mobilizacje stawów,
terapię tkanek miękkich,
ćwiczenia rozciągające,
techniki przeciwbólowe (np. kinesiotaping).

Regularna terapia pomaga zmniejszyć poranną sztywność i poprawić komfort ruchu.

🔹 3. Utrzymanie i poprawa zakresu ruchu

Bez ruchu stawy szybko tracą elastyczność. Fizjoterapeuta dobiera bezpieczne ćwiczenia, które:

zapobiegają przykurczom,
utrzymują funkcję stawów,
poprawiają płynność ruchu.

To kluczowe dla zachowania samodzielności pacjenta.

4. Wzmacnianie mięśni i stabilizacja stawów

Silne mięśnie odciążają chore stawy. Fizjoterapia w RZS skupia się na:

wzmacnianiu mięśni okołostawowych,
poprawie stabilizacji,
nauce prawidłowych wzorców ruchowych.

Dzięki temu zmniejsza się ryzyko przeciążeń i dalszych uszkodzeń.

5. Edukacja pacjenta

Współpraca z fizjoterapeutą to także nauka:

bezpiecznego wykonywania codziennych czynności,
ergonomii pracy i odpoczynku,
planowania aktywności w okresach remisji i zaostrzeń,
właściwego doboru ćwiczeń do aktualnego stanu zdrowia.

Edukacja jest jednym z najważniejszych elementów skutecznego leczenia RZS.

Fizjoterapia w okresie remisji i zaostrzeń

Fizjoterapia w RZS jest dynamiczna i zmienia się wraz z przebiegiem choroby:

w okresie zaostrzenia – terapia jest delikatna, skupiona na zmniejszeniu bólu i obrzęku,
w okresie remisji – intensywniejsze ćwiczenia wzmacniające i poprawiające sprawność.

Stała współpraca z fizjoterapeutą pozwala odpowiednio reagować na zmiany w przebiegu choroby.

Korzyści płynące ze współpracy z fizjoterapeutą w RZS

Regularna fizjoterapia pozwala:

zmniejszyć ból i sztywność stawów,
poprawić sprawność ruchową,
spowolnić postęp choroby,
zmniejszyć ryzyko deformacji,
poprawić jakość życia i samodzielność,
zwiększyć świadomość własnego ciała i możliwości.

Reumatoidalne zapalenie stawów to choroba wymagająca kompleksowego podejścia. Farmakoterapia kontroluje stan zapalny, ale to fizjoterapia pozwala zachować sprawność, ruchomość i niezależność. Regularna współpraca z fizjoterapeutą jest kluczowa, aby skutecznie zarządzać chorobą, reagować na jej zmienny przebieg i poprawić codzienne funkcjonowanie.

Jeśli chorujesz na RZS – fizjoterapia nie jest dodatkiem do leczenia. Jest jego fundamentem.

Światowy Dzień Osób z Chorobą Parkinsona

11 kwietnia – w rocznicę urodzin brytyjskiego lekarza Jamesa Parkinsona – obchodzony jest Światowy Dzień Osób z Chorobą Parkinsona, którego celem jest zwiększenie świadomości społeczeństwa na temat choroby Parkinsona, a także wsparcie pacjentów i ich rodzin w walce z trudnościami, jakich doświadczają w codziennym życiu.

Choroba Parkinsona to zwyrodnienie tkanki mózgowej, w przebiegu którego dochodzi do zaniku tzw. komórek dopaminergicznych, co daje szereg objawów, głównie ruchowych i neurologicznych. Szacuje się, że w Polsce jest około 60-70 tys. chorych – najczęściej powyżej 60. roku życia, ale zdarza się, że diagnozuje się również pacjentów młodszych. Niestety, mimo rozwoju medycyny nadal nie ustalono jednoznacznie, co jest przyczyną choroby Parkinsona – prawdopodobnie ma ona podłoże genetyczne.

Choroba Parkinsona – objawy

Początkowe objawy choroby Parkinsona są dość dyskretne – może to być delikatne drżenie kończyn, sztywność mięśniowa i spowolnienie ruchowe. Wraz z rozwojem choroby pojawiać się może jednak coraz więcej dolegliwości, które utrudniają, a z czasem uniemożliwiają wykonywanie codziennych czynności. Zalicza się do nich:

problemy z pisaniem,
coraz wyraźniejsze drżenie spoczynkowe,
postępująca bradykinezja, czyli coraz wolniejsze wykonywanie czynności,
sztywność kończyn, tułowia i szyi, co skutkuje charakterystycznym pochyleniem postawy,
zubożenie mimiki twarzy (tzw. twarz maskowata),
problemy z utrzymaniem stabilności, częste upadki,
zaburzenia węchu,
zaburzenia snu,
zaparcia,
obniżenie nastroju i depresja.

Czy chorobę Parkinsona można wyleczyć?

Niestety, choroba Parkinsona nie jest w pełni wyleczalna – odpowiednim postępowaniem terapeutycznym można jedynie hamować jej rozwój, łagodzić przebieg i poprawiać komfort życia chorego. Przez pierwsze kilka lat od postawienia diagnozy u większości pacjentów bardzo dobre efekty daje terapia lekami dopaminergicznymi, ale po pewnym czasie – z reguły po około 5 latach – ubytek komórek postępuje i leki przestają działać. Wówczas choroba przechodzi w stadium zaawansowane, a w ostatniej fazie choroby pacjent spędza większość czasu na wózku lub w łóżku.

Rehabilitacja w chorobie Parkinsona

Na wszystkich etapach choroby Parkinsona ogromną rolę odgrywa rehabilitacja – pozwala ona spowolnić przebieg choroby, zmniejszyć nasilenie objawów oraz przedłużać czas samodzielności chorego. Jej elementami jest m.in. terapia chodu, ćwiczenia mięśni twarzy, terapia zaburzeń równowagi oraz drżenia spoczynkowego. Zastosowanie znajdują tu przede wszystkim różnego rodzaju ćwiczenia (np. z piłką), terapia manualna, masaże, a także zabiegi fizykoterapii (m.in. elektrostymulacja, hydroterapia, ultradźwięki).

W placówkach KRIOSONIK udzielamy specjalistycznej pomocy pacjentom w różnych stadiach choroby Parkinsona. Oferujemy zarówno świadczenia na NFZ, jak i komercyjnie. Zajmujemy się również rehabilitacją domową. Zapraszamy do kontaktu!