Menu Zamknij
header

Dyskopatia lędźwiowa to choroba degeneracyjna krążków międzykręgowych, zwanych potocznie dyskami, na odcinku lędźwiowym kręgosłupa. Jej głównym objawem jest ból w dolnej części kręgosłupa. Co ważne, dyskopatia lędźwiowa wcale nie dotyczy wyłącznie osób starszych – coraz częściej borykają się z nią 30- i 40-latkowie.

Krążki międzykręgowe to elementy anatomiczne kręgosłupa, znajdujące się między kręgami. Umożliwiają one prawidłowy ruch kręgów i amortyzują przeciążenia działające na kręgosłup. Krążki międzykręgowe są zbudowane z położonego centralnie jądra miażdżystego oraz otaczającego go pierścienia włóknistego.

Na skutek wielu czynników – procesów starzenia, codziennych obciążeń, siedzącego trybu życia, niedoboru aktywności fizycznej oraz różnych niekorzystnych nawyków – u niektórych osób dochodzi do procesów degeneracyjnych krążków międzykręgowych. Jądro miażdżyste traci wodę, a pierścień włóknisty – niezbędną elastyczność. Jeśli zwyrodnienie dotyczy krążków międzykręgowych znajdujących się między kręgami lędźwiowego odcinka kręgosłupa, mamy do czynienia z dyskopatią lędźwiową.

Dyskopatia lędźwiowa – objawy

Dyskopatia lędźwiowa w pierwszej chwili bywa kojarzona jako choroba osób starszych, będąca efektem nieuchronnych procesów starzenia, ale coraz częściej diagnozuje się ją u pacjentów młodszych, nawet 30- i 40-letnich, którzy dużo siedzą, mają nadwagę i nie są aktywni fizycznie.

Wśród głównych objawów dyskopatii lędźwiowej znajdują się:

  • ból w dolnym odcinku kręgosłupa – może mieć charakter ostry, nagły i kłujący (wypadnięcie dysku) lub przewlekły, promieniujący przez pośladek aż do nogi (rwa kulszowa),
  • zaburzenia czucia – mrowienie i drętwienie kręgosłupa oraz kończyny dolnej,
  • napięcie i skurcze mięśni okołokręgosłupowych,
  • w zaawansowanych przypadkach – problemy z trzymaniem moczu i/lub stolca.

Dyskopatia lędźwiowa – diagnostyka i leczenie

Diagnostyką dyskopatii lędźwiowej zajmuje się ortopeda. Lekarz przeprowadza z pacjentem wywiad oraz wykonuje proste badania palpacyjne i czynnościowe. Do postawienia diagnozy konieczne są jednak badania obrazowe, najczęściej tomografia komputerowa lub rezonans magnetyczny kręgosłupa.

Leczenie dyskopatii lędźwiowej przyjmuje różną postać, zależnie m.in. od stopnia zaawansowania problemu. Szeroko rozpowszechniona jest farmakoterapia, głównie w postaci stosowanych miejscowo maści i żeli o działaniu przeciwzapalnym oraz przeciwbólowym, a także iniekcji okołostawowych. Bardzo ważnym elementem terapii jest także rehabilitacja – różnego rodzaju ćwiczenia mające na celu wzmocnienie mięśni kręgosłupa oraz poprawę ukrwienia okolicznych tkanek, masaże tkanek głębokich, kinesiotaping, a także szeroki zakres zabiegów fizykoterapii (krioterapia, laseroterapia, ultradźwięki). Jeśli leczenie zachowawcze nie przynosi oczekiwanych efektów, a dolegliwości się pogłębiają, przeprowadzona może zostać operacja.

Z dopasowanych do potrzeb planów rehabilitacji dla pacjentów z dyskopatią lędźwiową – zarówno w ramach leczenia zachowawczego, jak i po operacjach w obrębie kręgosłupa – skorzystać można w placówkach KRIOSONIK. Zapewniamy opiekę doświadczonych specjalistów i indywidualne podejście do każdego pacjenta. Zapraszamy!

Terapia stawów skroniowo-żuchwowych

Staw skroniowo-żuchwowy łączy dolną szczękę z czaszką. Jest on bardzo mocno eksploatowany w ciągu dnia – podczas mówienia, śpiewania, jedzenia czy mimiki twarzy. Stąd właśnie bierze się ryzyko występowania różnego rodzaju przeciążeń, powodujących rozmaite dolegliwości i wymagających specjalistycznej terapii. Staw skroniowo-żuchwowy przez otaczające mięśnie i więzadła połączony jest funkcjonalnie z odcinkiem szyjnym kręgosłupa. Stąd bóle odcinka szyjnego kręgosłupa, a także szyi i głowy, mogą być efektem właśnie dysfunkcji w obrębie stawu skroniowo-żuchwowego. W jego okolicach przebiegają także liczne nerwy – przeciążenie stawu skroniowo-żuchwowego może powodować ucisk na nerwy, a w konsekwencji – szumy uszne, mdłości czy zawroty głowy. Zaburzenia pracy stawów skroniowo-żuchwowych – przyczyny Czynników powodujących dysfunkcje stawów skroniowo-żuchwowych może być naprawdę wiele. Do tych występujących najczęściej zalicza się:
  • braki w naturalnym uzębieniu,
  • stosowanie protez zębowych,
  • nieleczone wady zgryzu,
  • szkodliwe nawyki, takie jak obgryzanie paznokci, przygryzanie warg, zbyt częste żucie gumy,
  • nadmierny stres i spowodowane tym zaciskanie zębów,
  • wady postawy,
  • urazy mechaniczne w obrębie twarzoczaszki,
  • mimowolne zgrzytanie zębami.
Dysfunkcje stawów skroniowo-żuchwowego – objawy Postawienie prawidłowej diagnozy dotyczącej zaburzeń w funkcjonowaniu stawów skroniowo-żuchwowych bywa w wielu przypadkach bardzo trudne – podobne objawy mogą dawać także inne dolegliwości: neurologiczne, reumatyczne, ortopedyczne. Na co jednak należy zwrócić szczególną uwagę?
  • Ból głowy – może przypominać migrenę, promieniuje do uszu lub powoduje przykry ucisk za gałkami ocznymi.
  • Odgłos trzeszczenia – podczas ziewania, mówienia, gryzienia lub bardzo gwałtownych ruchów żuchwą.
  • Szumy uszne – utrudniające normalnie słyszenie, zauważalne najbardziej w momentach ciszy.
  • Bóle szyi i barków – niespowodowane urazami mechanicznymi, przeciążeniami czy chorobami układu ruchu.
Diagnostyka Diagnozowanie zaburzeń w obrębie stawów skroniowo-żuchwowych bywa dość złożonym problemem. Czasami rozpoznania dysfunkcji dokonuje lekarz dentysta przy wykonywaniu stomatologicznych badań obrazowych, takich jak pantomogram czy tomografia CBCT (specjalistyczny rodzaj tomografii komputerowej wykonywany na potrzeby leczenia stomatologicznego). Diagnozę stawia się również na podstawie wywiadu z pacjentem, dokładnego badania manualnego oraz wykonania zdjęcia RTG w zwarciu oraz rozwarciu szczęk. Terapia stawów skroniowo-żuchwowych W wielu przypadkach terapia zaburzeń stawów skroniowo-żuchwowych rozpoczyna się od leczenia stomatologicznego. Dentysta ocenia stan uzębienia, sprawdza poprawność zgryzu, ocenia jakość wykonanych wypełnień i/lub protez. Niekiedy u pacjenta konieczne bywa wdrożenie leczenia ortodontycznego, wykonanie nowych protez zębowych lub uzupełnienie luk w naturalnym uzębieniu. Terapia stawów skroniowo-żuchwowych powinna obejmować również odpowiednie działania rehabilitacyjne. Znanym i cenionym sposobem leczenia jest m.in. fizjoterapia, której celem jest zmniejszenie zwarcia stawu oraz poprawa elastyczności mięśni. Zastosowanie w terapii stawów skroniowo-żuchwowych znajdują niektóre metody fizykoterapii: pole magnetyczne, elektroterapia, krioterapia, laseroterapia, a także ćwiczenia relaksacyjne i rozluźniające mięśnie. Osoby, u których zaburzenia w funkcjonowaniu stawów spowodowane są przez bruksizm, muszą przez cały czas lub na noc nosić specjalną szynę, wykonywaną na indywidualne zamówienie, idealnie dopasowaną do anatomicznej budowy jamy ustnej pacjenta. Mają one za zadanie chronić zęby górne przed tarciem o dolne. Jeżeli metody te nie przynoszą oczekiwanych rezultatów albo stawy są już mocno zdeformowane, konieczny może być zabieg chirurgiczny. Na terapię stawów skroniowo-żuchwowych dostosowaną do indywidualnych potrzeb pacjenta zapraszamy oczywiście do centrum KRIOSONIK. Zadzwoń lub napisz do nas i umów się na wizytę -> https://www.kriosonik.pl/rehabilitacja-warszawa/kontakt.