14 stycznia, 2026

Reumatoidalne zapalenie stawów (RZS) to przewlekła choroba autoimmunologiczna, która prowadzi do postępującego uszkodzenia stawów, bólu i ograniczenia sprawności ruchowej. Choć leczenie farmakologiczne odgrywa bardzo ważną rolę w kontrolowaniu stanu zapalnego, współpraca z fizjoterapeutą jest jednym z kluczowych elementów skutecznej terapii RZS. Odpowiednio dobrana fizjoterapia pozwala nie tylko zmniejszyć dolegliwości, ale także spowolnić rozwój choroby i poprawić jakość życia pacjenta.

Czym jest reumatoidalne zapalenie stawów (RZS)?

RZS to przewlekła choroba zapalna, która najczęściej dotyka drobnych stawów rąk i stóp, ale może obejmować również kolana, barki, biodra czy kręgosłup. Charakterystyczne objawy to:

poranna sztywność stawów,
ból i obrzęk,
ograniczenie ruchomości,
uczucie zmęczenia,
postępujące deformacje stawów.

Choroba ma przebieg falujący – okresy zaostrzeń przeplatają się z remisją, dlatego leczenie musi być elastyczne i kompleksowe.

Dlaczego sama farmakoterapia to za mało?

Leki stosowane w RZS zmniejszają stan zapalny i spowalniają procesy destrukcyjne, jednak nie przywracają prawidłowej funkcji stawów i mięśni. Bez odpowiedniego ruchu i terapii fizycznej dochodzi do:

osłabienia mięśni,
utraty zakresu ruchu,
pogłębiania sztywności stawów,
zaburzeń postawy,
zwiększonego ryzyka niepełnosprawności.

Dlatego fizjoterapia jest niezbędnym uzupełnieniem leczenia farmakologicznego.

Rola fizjoterapeuty w leczeniu RZS

🔹 1. Indywidualna ocena funkcjonalna

Fizjoterapeuta ocenia:

zakres ruchu w stawach,
siłę mięśni,
poziom bólu,
obecność obrzęków,
sposób poruszania się i wykonywania codziennych czynności.

Na tej podstawie tworzy indywidualny plan terapii, dostosowany do aktualnego stadium choroby.

🔹 2. Redukcja bólu i sztywności

W zależności od fazy RZS fizjoterapia może obejmować:

delikatne mobilizacje stawów,
terapię tkanek miękkich,
ćwiczenia rozciągające,
techniki przeciwbólowe (np. kinesiotaping).

Regularna terapia pomaga zmniejszyć poranną sztywność i poprawić komfort ruchu.

🔹 3. Utrzymanie i poprawa zakresu ruchu

Bez ruchu stawy szybko tracą elastyczność. Fizjoterapeuta dobiera bezpieczne ćwiczenia, które:

zapobiegają przykurczom,
utrzymują funkcję stawów,
poprawiają płynność ruchu.

To kluczowe dla zachowania samodzielności pacjenta.

4. Wzmacnianie mięśni i stabilizacja stawów

Silne mięśnie odciążają chore stawy. Fizjoterapia w RZS skupia się na:

wzmacnianiu mięśni okołostawowych,
poprawie stabilizacji,
nauce prawidłowych wzorców ruchowych.

Dzięki temu zmniejsza się ryzyko przeciążeń i dalszych uszkodzeń.

5. Edukacja pacjenta

Współpraca z fizjoterapeutą to także nauka:

bezpiecznego wykonywania codziennych czynności,
ergonomii pracy i odpoczynku,
planowania aktywności w okresach remisji i zaostrzeń,
właściwego doboru ćwiczeń do aktualnego stanu zdrowia.

Edukacja jest jednym z najważniejszych elementów skutecznego leczenia RZS.

Fizjoterapia w okresie remisji i zaostrzeń

Fizjoterapia w RZS jest dynamiczna i zmienia się wraz z przebiegiem choroby:

w okresie zaostrzenia – terapia jest delikatna, skupiona na zmniejszeniu bólu i obrzęku,
w okresie remisji – intensywniejsze ćwiczenia wzmacniające i poprawiające sprawność.

Stała współpraca z fizjoterapeutą pozwala odpowiednio reagować na zmiany w przebiegu choroby.

Korzyści płynące ze współpracy z fizjoterapeutą w RZS

Regularna fizjoterapia pozwala:

zmniejszyć ból i sztywność stawów,
poprawić sprawność ruchową,
spowolnić postęp choroby,
zmniejszyć ryzyko deformacji,
poprawić jakość życia i samodzielność,
zwiększyć świadomość własnego ciała i możliwości.

Reumatoidalne zapalenie stawów to choroba wymagająca kompleksowego podejścia. Farmakoterapia kontroluje stan zapalny, ale to fizjoterapia pozwala zachować sprawność, ruchomość i niezależność. Regularna współpraca z fizjoterapeutą jest kluczowa, aby skutecznie zarządzać chorobą, reagować na jej zmienny przebieg i poprawić codzienne funkcjonowanie.

Jeśli chorujesz na RZS – fizjoterapia nie jest dodatkiem do leczenia. Jest jego fundamentem.

Udar – liczy się czas!

Udar mózgu to stan, w którym na skutek zatrzymania dopływu krwi do tkanki mózgowej dochodzi do jej obumarcia. W przypadku udaru bardzo ważny jest czas, w którym pacjent otrzymuje specjalistyczną pomoc – jeśli trafi do szpitala szybko, szansa na odwrócenie skutków udaru jest duża.

Wyróżnia się dwa zasadnicze rodzaje udaru mózgu – niedokrwienny i krwotoczny. Z udarem niedokrwiennym mamy do czynienia w sytuacji, gdy tętnica zaopatrująca mózg w krew staje się niedrożna. Z kolei udar krwotoczny, zwany potocznie wylewem, to pęknięcie ściany tętnicy i wylanie się krwi poza naczynie – nie dociera ona wówczas do tkanki mózgowej i niszczy okoliczną tkankę nerwową.

Udar mózgu może mieć różne przyczyny. Najczęściej dochodzi do niej na skutek miażdżycy (choroba, w przebiegu której tzw. blaszki miażdżycowe zatykają światło tętnicy), zatoru (zablokowaniu tętnicy przez skrzeplinę krwi), wieloletniego nadciśnienia tętniczego powodującego powstawanie mikrotętniaków oraz wrodzonych wad ściany naczynia.

Udar mózgu – objawy

Objawy udaru mózgu zależą od tego, która konkretnie część mózgu została uszkodzona. Do najczęstszych objawów zalicza się:

osłabienie mięśni twarzy,
niedowład kończyn,
zaburzenia widzenia (np. podwójne widzenie, ograniczenie pola widzenia),
osłabienie mięśni gardła i języka (problemy z połykaniem, trudności z mówieniem),
zaburzenia równowagi i koordynacji,
zaburzenia przytomności.

Objawy mogą się nasilać w ciągu kilku-kilkunastu godzin, później ustępować i znów się nasilać. Co ważne, nawet do 1/3 udarów dochodzi… w trakcie snu.

Udar – kluczowa szybka pomoc

Każdy udar mózgu – bez względu na nasilenie objawów – wymaga specjalistycznego leczenia. Ważne jest, by osoba z objawami udaru jak najszybciej trafiła do szpitala, bo komórki mózgu zaczynają obumierać już po kilku minutach. Przyjmuje się, że jeśli leczenie zostanie wdrożone nie później niż 3 godziny od pierwszych objawów, to można nie tylko uratować życie pacjenta, ale także w dużej mierze odwrócić skutki udaru i uchronić pacjenta przed ciężką niepełnosprawnością.

Gdy tylko stan pacjenta się ustabilizuje, w zależności od występujących zaburzeń, wdraża się działania mające na celu m.in. zapobieganie odleżynom oraz przywrócenie mu maksimum sprawności. Bardzo ważna jest intensywna, dopasowana do potrzeb rehabilitacja – ćwiczenia czynne i bierne, masaże, zabiegi fizykoterapii, terapia zajęciowa itp.

Pomocą pacjentom po udarze zajmujemy się w placówkach KRIOSONIK – w naszej ofercie zajmuje się zarówno wczesna rehabilitacja u osób bezpośrednio po udarze, jak i rehabilitacja późniejsza, ukierunkowana na maksymalne przywrócenie pacjentom samodzielności. Jeśli Ty lub Twój bliski potrzebujecie tego typu wsparcia, zachęcamy do kontaktu!