Menu Zamknij
header

Dyskopatia lędźwiowa to choroba degeneracyjna krążków międzykręgowych, zwanych potocznie dyskami, na odcinku lędźwiowym kręgosłupa. Jej głównym objawem jest ból w dolnej części kręgosłupa. Co ważne, dyskopatia lędźwiowa wcale nie dotyczy wyłącznie osób starszych – coraz częściej borykają się z nią 30- i 40-latkowie.

Krążki międzykręgowe to elementy anatomiczne kręgosłupa, znajdujące się między kręgami. Umożliwiają one prawidłowy ruch kręgów i amortyzują przeciążenia działające na kręgosłup. Krążki międzykręgowe są zbudowane z położonego centralnie jądra miażdżystego oraz otaczającego go pierścienia włóknistego.

Na skutek wielu czynników – procesów starzenia, codziennych obciążeń, siedzącego trybu życia, niedoboru aktywności fizycznej oraz różnych niekorzystnych nawyków – u niektórych osób dochodzi do procesów degeneracyjnych krążków międzykręgowych. Jądro miażdżyste traci wodę, a pierścień włóknisty – niezbędną elastyczność. Jeśli zwyrodnienie dotyczy krążków międzykręgowych znajdujących się między kręgami lędźwiowego odcinka kręgosłupa, mamy do czynienia z dyskopatią lędźwiową.

Dyskopatia lędźwiowa – objawy

Dyskopatia lędźwiowa w pierwszej chwili bywa kojarzona jako choroba osób starszych, będąca efektem nieuchronnych procesów starzenia, ale coraz częściej diagnozuje się ją u pacjentów młodszych, nawet 30- i 40-letnich, którzy dużo siedzą, mają nadwagę i nie są aktywni fizycznie.

Wśród głównych objawów dyskopatii lędźwiowej znajdują się:

  • ból w dolnym odcinku kręgosłupa – może mieć charakter ostry, nagły i kłujący (wypadnięcie dysku) lub przewlekły, promieniujący przez pośladek aż do nogi (rwa kulszowa),
  • zaburzenia czucia – mrowienie i drętwienie kręgosłupa oraz kończyny dolnej,
  • napięcie i skurcze mięśni okołokręgosłupowych,
  • w zaawansowanych przypadkach – problemy z trzymaniem moczu i/lub stolca.

Dyskopatia lędźwiowa – diagnostyka i leczenie

Diagnostyką dyskopatii lędźwiowej zajmuje się ortopeda. Lekarz przeprowadza z pacjentem wywiad oraz wykonuje proste badania palpacyjne i czynnościowe. Do postawienia diagnozy konieczne są jednak badania obrazowe, najczęściej tomografia komputerowa lub rezonans magnetyczny kręgosłupa.

Leczenie dyskopatii lędźwiowej przyjmuje różną postać, zależnie m.in. od stopnia zaawansowania problemu. Szeroko rozpowszechniona jest farmakoterapia, głównie w postaci stosowanych miejscowo maści i żeli o działaniu przeciwzapalnym oraz przeciwbólowym, a także iniekcji okołostawowych. Bardzo ważnym elementem terapii jest także rehabilitacja – różnego rodzaju ćwiczenia mające na celu wzmocnienie mięśni kręgosłupa oraz poprawę ukrwienia okolicznych tkanek, masaże tkanek głębokich, kinesiotaping, a także szeroki zakres zabiegów fizykoterapii (krioterapia, laseroterapia, ultradźwięki). Jeśli leczenie zachowawcze nie przynosi oczekiwanych efektów, a dolegliwości się pogłębiają, przeprowadzona może zostać operacja.

Z dopasowanych do potrzeb planów rehabilitacji dla pacjentów z dyskopatią lędźwiową – zarówno w ramach leczenia zachowawczego, jak i po operacjach w obrębie kręgosłupa – skorzystać można w placówkach KRIOSONIK. Zapewniamy opiekę doświadczonych specjalistów i indywidualne podejście do każdego pacjenta. Zapraszamy!

Udar – liczy się czas!

Udar mózgu to stan, w którym na skutek zatrzymania dopływu krwi do tkanki mózgowej dochodzi do jej obumarcia. W przypadku udaru bardzo ważny jest czas, w którym pacjent otrzymuje specjalistyczną pomoc – jeśli trafi do szpitala szybko, szansa na odwrócenie skutków udaru jest duża.

Wyróżnia się dwa zasadnicze rodzaje udaru mózgu – niedokrwienny i krwotoczny. Z udarem niedokrwiennym mamy do czynienia w sytuacji, gdy tętnica zaopatrująca mózg w krew staje się niedrożna. Z kolei udar krwotoczny, zwany potocznie wylewem, to pęknięcie ściany tętnicy i wylanie się krwi poza naczynie – nie dociera ona wówczas do tkanki mózgowej i niszczy okoliczną tkankę nerwową.

Udar mózgu może mieć różne przyczyny. Najczęściej dochodzi do niej na skutek miażdżycy (choroba, w przebiegu której tzw. blaszki miażdżycowe zatykają światło tętnicy), zatoru (zablokowaniu tętnicy przez skrzeplinę krwi), wieloletniego nadciśnienia tętniczego powodującego powstawanie mikrotętniaków oraz wrodzonych wad ściany naczynia.

Udar mózgu – objawy

Objawy udaru mózgu zależą od tego, która konkretnie część mózgu została uszkodzona. Do najczęstszych objawów zalicza się:

  • osłabienie mięśni twarzy,
  • niedowład kończyn,
  • zaburzenia widzenia (np. podwójne widzenie, ograniczenie pola widzenia),
  • osłabienie mięśni gardła i języka (problemy z połykaniem, trudności z mówieniem),
  • zaburzenia równowagi i koordynacji,
  • zaburzenia przytomności.

Objawy mogą się nasilać w ciągu kilku-kilkunastu godzin, później ustępować i znów się nasilać. Co ważne, nawet do 1/3 udarów dochodzi… w trakcie snu.

Udar – kluczowa szybka pomoc

Każdy udar mózgu – bez względu na nasilenie objawów – wymaga specjalistycznego leczenia. Ważne jest, by osoba z objawami udaru jak najszybciej trafiła do szpitala, bo komórki mózgu zaczynają obumierać już po kilku minutach. Przyjmuje się, że jeśli leczenie zostanie wdrożone nie później niż 3 godziny od pierwszych objawów, to można nie tylko uratować życie pacjenta, ale także w dużej mierze odwrócić skutki udaru i uchronić pacjenta przed ciężką niepełnosprawnością.

Gdy tylko stan pacjenta się ustabilizuje, w zależności od występujących zaburzeń, wdraża się działania mające na celu m.in. zapobieganie odleżynom oraz przywrócenie mu maksimum sprawności. Bardzo ważna jest intensywna, dopasowana do potrzeb rehabilitacja – ćwiczenia czynne i bierne, masaże, zabiegi fizykoterapii, terapia zajęciowa itp.

Pomocą pacjentom po udarze zajmujemy się w placówkach KRIOSONIK – w naszej ofercie zajmuje się zarówno wczesna rehabilitacja u osób bezpośrednio po udarze, jak i rehabilitacja późniejsza, ukierunkowana na maksymalne przywrócenie pacjentom samodzielności. Jeśli Ty lub Twój bliski potrzebujecie tego typu wsparcia, zachęcamy do kontaktu!