Menu Zamknij
header

Haluks, czyli tzw. paluch koślawy, to zwyrodnienie stopy, które objawia się obecnością charakterystycznego guza przy wewnętrznej krawędzi stopy, a także deformacją dużego palca (czasem również kilku palców). Haluksy leczy się poprzez stosowanie specjalistycznych wkładek ortopedycznych, ortez i podczas operacji. Pomocniczo wykorzystywana jest także rehabilitacja.

Haluksy to problem występujący częściej u kobiet. Do przyczyn rozwoju tego zwyrodnienia stóp zalicza się czynniki genetyczne, częste noszenie butów na wysokim obcasie, nadwaga, płaskostopie oraz stojący tryb życia.

Jak powstają haluksy? Otóż przeciążenie przedniej części stopy na skutek któregoś z tych czynników zwiększa ucisk na palucha i łuk poprzeczny stopy. To z kolei prowadzi do przeciążeń wewnętrznej krawędzi stopy, rozwoju charakterystycznego guza oraz deformacji palców. Towarzyszy temu ból, niekiedy naprawdę silny, a do powikłań zalicza się m.in. zapalenie wysiękowe kaletki oraz podwichnięcie stawu śródstopno-palcowego.

Metody leczenia haluksów zależą od stopnia zaawansowania choroby. Początkowo nieprawidłowe ułożenie stopy można korygować za pomocą specjalistycznych wkładek ortopedycznych oraz ortez. Odciążają one stawy, stabilizują palec oraz zatrzymują deformację. Zaawansowane haluksy leczy się operacyjnie – obecnie są to zabiegi mało inwazyjne, mikrochirurgiczne, nieobciążające dla pacjenta i niewymagające długotrwałego unieruchomienia. 

Rehabilitacja w leczeniu haluksów

Zarówno w leczeniu zachowawczym haluksów, jak i u pacjentów oczekujących na operację oraz już po jej wykonaniu pomocniczo stosuje się także rehabilitację.

  • Kinezyterapia – są to różnego rodzaju ćwiczenia, które mają za zadanie wzmacnianie struktur tworzących stopę, usprawnienie przewodnictwa nerwowego oraz hamowanie zmian degeneracyjnych. Może to być np. toczenie stopą piłeczki albo wykonywanie palcami u stóp ruchów podobnych do grania na pianinie.
  • Fizykoterapia – zastosowanie znajdują różne zabiegi fizykoterapeutyczne, w tym fala uderzeniowa, ultradźwięki, pole magnetyczne oaz krioterapia. Mają one działanie przeciwbólowe, hamują procesy zapalne oraz spowalniają rozwój zmian zwyrodnieniowych.
  • Kinesiotaping – jest to naklejanie na stopę specjalnych elastycznych taśm. Lekko unoszą one skóry do góry i poprawiają jej napięcie, co przyczynia się do poprawy krążenia krwi, zmniejsza odczuwanie przez pacjenta bólu oraz pomaga skorygować nieprawidłowe ustawienie palca.

W naszych placówkach KRIOSONIK pomagamy pacjentom borykającym się z haluksami w różnych stadiach, zawsze dobierają metody rehabilitacji do ich indywidualnych potrzeb. Zapraszamy do kontaktu!

Zwichnięcie stawu skokowego, leczenie i rehabilitacja!

Zwichnięcie stawu skokowego, czyli popularne zwichnięcie kostki jest jednym z najczęstszych urazów stopy. Zwichnięcie stawu jest bardzo często mylone ze skręceniem stawu – są to dwa różne urazy. Do zwichnięcia stawu skokowego może dojść nawet w czasie zwykłego spaceru.

Zwichnięcie stawu skokowego – co to?

Zwichnięcie stawu skokowego, zwane jest potocznie zwichnięciem kostki. Do urazu dochodzi w czasie nieprawidłowego przemieszczenia się kości skokowej i piszczelowej oraz innych struktur stawu m.in. torebki stawowej. W czasie zwichnięcia stawu skokowego najczęściej zostaje uszkodzona torebka stawowa i więzadła – odpowiadają za stabilizację stopy. Najczęstszą przyczyną urazu stawu skokowego jest jego nadmierne przeciążenie w niewłaściwym położeniu. Siła przeciążenia nadmiernie przekraczają wytrzymałość torebki stawowej i więzadeł.

Zwichnięcie stawu skokowego wymaga zawsze interwencji lekarskiej. Kostka musi zostać ustawiona. Zwichnięcie kostki wiąże się często z dodatkowymi urazami takimi jak m.in.

  • uszkodzeniem torebki stawowej,
  • uszkodzeniem więzadeł stabilizujących stopę,
  • złamaniem kości piszczelowej lub strzałkowej.

Zbagatelizowanie zwichnięcia stawu skokowego może mieć bardzo poważne konsekwencje dla zdrowia m.in. martwicę stawu lub przewleką niestabilność stawu powodującą nawracające urazy kostki.

Objawy zwichnięcia stawu skokowego

Najczęstszymi objawami zwichnięcia kostki są:

  • ból utrudniający chodzenie,
  • nienaturalne ustawienie stopy,
  • mocna opuchlizna,
  • brak mobilności stopy – nie możliwe jest poruszanie stopą,
  • zasinienie.

Jeśli zwichniecie kostki jest otwarte, to dochodzi do tego otwarta rana i duże krwawienie. Takie uraz wygląda bardzo makabrycznie.

Leczenie stawu skokowego

Leczenie stawu skokowego jest dość długim i nierzadko skomplikowanym procesem. Pierwszym etapem jest zawsze nastawienie stawu.  Bardzo często zwichnięcie stawu, wymaga leczenia operacyjnego np. stabilizacja kości przy pomocy śrub i blaszek. Drugim etapem jest unieruchomienie stawu na okres 6- 8 tygodni przy pomocy gipsu lub ortezy. W tym czasie zaleca się przyjmowanie przez pacjenta zastrzyków z heparyny (w celu uniknięcia zakrzepów). Ostatnim etapem leczenia jest rehabilitacja kostki.

Rehabilitacja stawu skokowego

Rehabilitację po zwichnięciu kostki warto rozpocząć od razu po ściągnięciu usztywniania stawu. Zaleca się stopniowe przyzwyczajenie stawu skokowego do obciążenia. Po długim leczeniu mięśnie i więzadła są osłabione i bardziej podatne na urazy.

Rehabilitacja stawu skokowego najczęściej polega na:

  • terapii manualnej;
  • zabiegach fizjoterapeutycznych:
  • laser,
  • pole magnetyczne,
  • ultradźwięki,
  • hydromasaż,
  • kinesiotaping,
  • krioterapia.

Rehabilitacja po zwichnięciu stawu skokowego zwiększa jego ruchomość oraz pomaga nabyć prawidłowe wzorce po okresie unieruchomienia.