Zwichnięcie stawu skokowego, czyli popularne zwichnięcie kostki jest jednym z najczęstszych urazów stopy. Zwichnięcie stawu jest bardzo często mylone ze skręceniem stawu – są to dwa różne urazy. Do zwichnięcia stawu skokowego może dojść nawet w czasie zwykłego spaceru.

Zwichnięcie stawu skokowego – co to?

Zwichnięcie stawu skokowego, zwane jest potocznie zwichnięciem kostki. Do urazu dochodzi w czasie nieprawidłowego przemieszczenia się kości skokowej i piszczelowej oraz innych struktur stawu m.in. torebki stawowej. W czasie zwichnięcia stawu skokowego najczęściej zostaje uszkodzona torebka stawowa i więzadła – odpowiadają za stabilizację stopy. Najczęstszą przyczyną urazu stawu skokowego jest jego nadmierne przeciążenie w niewłaściwym położeniu. Siła przeciążenia nadmiernie przekraczają wytrzymałość torebki stawowej i więzadeł.

Zwichnięcie stawu skokowego wymaga zawsze interwencji lekarskiej. Kostka musi zostać ustawiona. Zwichnięcie kostki wiąże się często z dodatkowymi urazami takimi jak m.in.

• uszkodzeniem torebki stawowej,
• uszkodzeniem więzadeł stabilizujących stopę,
• złamaniem kości piszczelowej lub strzałkowej.

Zbagatelizowanie zwichnięcia stawu skokowego może mieć bardzo poważne konsekwencje dla zdrowia m.in. martwicę stawu lub przewleką niestabilność stawu powodującą nawracające urazy kostki.

Objawy zwichnięcia stawu skokowego

Najczęstszymi objawami zwichnięcia kostki są:

• ból utrudniający chodzenie,
• nienaturalne ustawienie stopy,
• mocna opuchlizna,
• brak mobilności stopy – nie możliwe jest poruszanie stopą,
• zasinienie.

Jeśli zwichniecie kostki jest otwarte, to dochodzi do tego otwarta rana i duże krwawienie. Takie uraz wygląda bardzo makabrycznie.

Leczenie stawu skokowego

Leczenie stawu skokowego jest dość długim i nierzadko skomplikowanym procesem. Pierwszym etapem jest zawsze nastawienie stawu.  Bardzo często zwichnięcie stawu, wymaga leczenia operacyjnego np. stabilizacja kości przy pomocy śrub i blaszek. Drugim etapem jest unieruchomienie stawu na okres 6- 8 tygodni przy pomocy gipsu lub ortezy. W tym czasie zaleca się przyjmowanie przez pacjenta zastrzyków z heparyny (w celu uniknięcia zakrzepów). Ostatnim etapem leczenia jest rehabilitacja kostki.

Rehabilitacja stawu skokowego

Rehabilitację po zwichnięciu kostki warto rozpocząć od razu po ściągnięciu usztywniania stawu. Zaleca się stopniowe przyzwyczajenie stawu skokowego do obciążenia. Po długim leczeniu mięśnie i więzadła są osłabione i bardziej podatne na urazy.

Rehabilitacja stawu skokowego najczęściej polega na:

• terapii manualnej;
• zabiegach fizjoterapeutycznych:
• laser,
• pole magnetyczne,
• ultradźwięki,
• hydromasaż,
• kinesiotaping,
• krioterapia.

Rehabilitacja po zwichnięciu stawu skokowego zwiększa jego ruchomość oraz pomaga nabyć prawidłowe wzorce po okresie unieruchomienia.